1. Pozycja wyjściowa
Lewa ręka na A S D F, prawa na J K L ;. Na klawiszach F i J są małe wypustki: znajdź je po omacku, a dłonie same trafią na miejsce. Kciuki leżą na spacji.
Po każdym naciśnięciu palec wraca na swój klawisz. To najważniejszy nawyk, cała reszta się na nim opiera.
2. Strefy palców
Mapa wyżej: każdy kolor to jeden palec. Palce wskazujące obsługują po dwie kolumny, małe biorą wszystko na brzegach. Palec nie sięga do cudzej strefy, nawet jeśli wydaje się, że tak szybciej.
Polskie litery
Układ „polski programisty” to zwykły QWERTY: litery leżą tam, gdzie na klawiaturze angielskiej. Polskie znaki nie mają własnych klawiszy, tylko powstają z prawym Altem:
| Litera | Klawisze |
|---|---|
| ą | Alt + A |
| ć | Alt + C |
| ę | Alt + E |
| ł | Alt + L |
| ń | Alt + N |
| ó | Alt + O |
| ś | Alt + S |
| ź | Alt + X |
| ż | Alt + Z |
Zasady się nie zmieniają: literę naciska ten sam palec co jej łacińską bazę, a prawy Alt przytrzymuje kciuk prawej ręki. Jedyny wyjątek od skojarzeń to ź, które mieszka pod X, bo Z zajęło już ż. Wielka litera to jeszcze Shift naciśnięty małym palcem drugiej ręki.
3. Nie patrz na klawiaturę
Na początku będzie wolniej niż wcześniej, to normalne. Jeśli nie możesz się powstrzymać, przykryj dłonie kartką. Po tygodniu lub dwóch dogonisz dawną szybkość, a potem ją przegonisz.
4. Dokładność przed szybkością
Błąd kosztuje więcej niż wolne, ale poprawne naciśnięcie: trzeba go jeszcze zauważyć i poprawić. Trzymaj dokładność na poziomie 95% lub wyżej, a szybkie pisanie na klawiaturze przyjdzie samo.
5. Po trochu, ale codziennie
Piętnaście minut dziennie daje więcej niż dwie godziny w weekend: palce uczą się przez powtarzanie. Trener liczy serię dni, nie przerywaj jej.
6. Ćwicz słabe punkty
Każdy ma swoje problematyczne litery. Trener zapamiętuje twoje i podsuwa słowa, w których występują, a łamańce językowe dają solidną dawkę trudnych połączeń.